Na rubu vremena,
u čergi
odvojenoj paučinom
od bezličnih ljudi,
kao mali princ,
sjedim na pijedestalu
i hranim gladne vukove
gledajući ih milosrdno.

Pod oklopom kornjače
koju nose stonoge,
iza bodljikave žice
isprepletene trnovitim ružama,
čuje se kloparanje
drvenih kotača
obješenih o krila lahora
što ga njiše lunarni srp.

S druge strane pruge
leže kameni ranci
ukrašeni
romskim šarama,
a ljudske sudbine se spajaju
u gorkom likeru
na plećima
spaljene zemlje.